Partneralimentatie berekenen


Partneralimentatie berekenen

Bij het bepalen van de hoogte van de partneralimentatie staat de behoefte van degene die de alimentatie gaat ontvangen en de draagkracht van degene die de alimentatie moet gaan betalen, centraal.

Hoe wordt de behoefte van de alimentatieontvanger berekend?

Er wordt eerst gekeken naar de behoefte van de alimentatieontvanger (meestal de vrouw). Wat zou de alimentatieontvanger in de ideale situatie aan alimentatie moeten ontvangen om in haar levensonderhoud te voorzien rekening houdend met de levensstijl tijdens het huwelijk? Daarna wordt er gekeken naar de draagkracht van de alimentatiebetaler (vaak de man). Wat kan hij in feite betalen?

Complexe berekeningen met behulp van software

Alimentatieberekeningen zijn vrij complexe lange berekeningen waarin allerlei inkomensbestanddelen en kosten worden verwerkt. De meeste advocaten en scheidingsmediators beschikken over professionele software waarmee de hoogte van de partneralimentatie nauwkeurig berekend kan worden.

Snelle indicatie van de hoogte van de partneralimentatie

Als jullie zelf een snelle indicatie willen hebben van de hoogte van de partneralimentatie, kunnen jullie gebruik maken van:

STAP 1. de behoefte van de alimentatieontvanger wordt vastgesteld

Om de behoefte van de alimentatieontvanger vast te stellen wordt uitgegaan van een norm van ca. 60% van het netto gezinsinkomen minus de kosten van eventuele kinderen. Voor de kosten van kinderen wordt meestal gekeken naar een tabel die speciaal hiervoor door het NIBUD ontwikkeld is.

Een voorbeeld

Eric en Helga hebben twee kinderen en gaan scheiden. Helga verdient € 900 netto per maand. Eric verdient € 1.600 netto per maand. Op basis van de leeftijd van de kinderen en de tabel worden de kosten voor de kinderen vastgesteld. Hiervan wordt afgetrokken het geschatte kindgebonden budget dat Helga na de scheiding gaat ontvangen. Het totaalbedrag wordt het Eigen aandeel ouders in kosten kind(eren) genoemd. Stel nu dat dit € 400 is. De behoefte van Helga is nu gelijk aan 60% van (1.600 + 900 – 400) = € 1.260. Aangezien zij zelf een inkomen heeft van € 900, is haar uiteindelijke behoefte nog € 360 netto per maand.

STAP 2. de draagkrachtruimte van de alimentatiebetaler wordt vastgesteld

Om de draagkracht van de alimentatiebetaler vast te stellen moet eerst zijn netto inkomen worden vastgesteld. Op dit inkomen mag de alimentatiebetaler eerst een aantal kosten (= lasten) in mindering brengen. Dit zijn kosten die de alimentatiebetaler moet maken om zelf rond te kunnen komen.

Berekende kosten (lasten) zijn bijvoorbeeld: de bijstandsnorm voor alleenstaande (het minimale bedrag dat iemand nodig heeft om rond te kunnen komen, redelijke woonlasten en de premie voor de zorgverzekering.

De optelsom van al deze kosten noemt men ook wel het draagkrachtloos inkomen. Dit is dus in feite het bedrag dat de alimentatiebetaler voor zichzelf nodig heeft en waaruit hij geen alimentatie kan betalen. Pas als er van het netto inkomen na aftrek van al deze kosten nog een positief saldo overblijft, moet er partneralimentatie betaald worden. Het positieve saldo noemt men ook wel de draagkrachtruimte.

STAP 3. de draagkracht en partneralimentatie wordt vastgesteld

Van de draagkrachtruimte wordt een bepaald percentage genomen, meestal 60%, dat beschikbaar is als alimentatie voor de ex-partner.

Een voorbeeld

Het netto maandinkomen van Eric bedraagt € 1.600. Zijn totale lasten komen uit op een bedrag van € 1.200. De draagkrachtruimte van Eric is dus € 400. 60% van € 400, € 240 is beschikbaar als alimentatie voor zijn ex-partner Helga. Hoewel uit het eerdere voorbeeld dus bleek dat de behoefte van Helga € 360 per maand bedraagt, zal zij slechts € 240 per maand aan alimentatie van Eric ontvangen.

Vragen?
Vragen over de partneralimentatie? Stuur me dan een berichtje.

25273765844_e725c48a84_n